نفسى أروح للحسين

نفسى أروح للحسين — أرمى روحى فى حضنه واتمدِّد

واغسل جروحى بدمعتين — كان فيه وطن فى حارتنا واتبدِّد

كان فيه جناين عشق ساقيها الندى — دلوقتى شايف أمـَّه بتعدِّد

والدم طال العتب — وعيال بلا أحلام بتشيب وبتقدِّد

نفسى أروح للحسين — والدم طازه والدموع دافيه

والحسره بتنقط من الشباك — والليل بيغسل بالضلام المشهد

وبنات بتحبل بالصراخ والخوف — متعشره بالقهر وبتولد

فينك يا سيدنا على — فينك يا سيد الشُهدا بترحم عليك

يابو عمه خضرا ولاسه بتجرجر — اوعى تقول لى المقدَّر

عايم فى قلب المهزله — شايفنى فتفوته بتعرج جنب سور الوهم

ماشى وبتعكِّز — حتى النخيل عجِّز

الطيارات ما تقولش طير أبابيل ! — والنيل كمان اتصفى

انا شفت نعشه ماشى فى الزفه — جوه المقام بيفرقوا القرفه مع الأحزان

ماعدش باقى قبور — غير اللجوء للنور

ومين عليه الدور — والأوليا نايمين فى ياقة قميصى

كل شىء مشروخ — حتى القلوب اللى حلمت

ببلاد وناس وآيات رايحه على الجنه — مجنون ياوقت جبان ولا بتتجنى

الكندى مسنود على كتف الفارابى — والبصره بتنادى على السياب

مين اللى سك الباب فى وش النبى — اطلع بقى وقولهم

انا هنا — اثبت لهم انك صحيح

مش تاريخ صدا على طرف السكك — آدى التاريخ قاعد بيتشمس ..

فوق المصاطب …. ع الدكك — كل حاجه بتربكك

حتى الوجع — مين اللى جابنا هنا

والأسئله مبريه فى طروف الكهوف — كل العيون المبصره عميت

ما بقتش قادره تشوف — كبرت شاشات العملا بالأموات

والبير بيوسع بالرماد والخوف — وكلامنا أعجز من حجر مركون

وكون بياخد نفسه بالعافيه — كان لسه نايم فى حضنها

كات لسه حلمة صدرها دافيه — وفى حضنها بيناغى ويتهته

ماكانش فاهم إنها خرابات — وان احنا أمه عبيطه من الأموات

عشان كدا سلم عليها وابتسم للريح — كأنها كانت بلاد من وهم

عدت وراحت زى رمشه فى حلم — صراخ بيحبل بالصراخ

وصيدا بتشاور على الجاحظ — ماشيه بتتغمز على الماشيين

كل حاجه محاصرها الوجع — وانت نايم يا حسين

( ما خلاص اتعرت آخر ورقة توت — والخصيان .. الجديان اتلموا

والحاوى بيرقص بالنبوت — على إيه !!

على جثث اولادى وأحفادى — والدم بيغسل فى شوارع بيروت

والشعرا الأزلام .. الأنعام .. الأغنام — بيعبوا الليل فى الحرف

وبيكتبوا "طاش رشاش" ع الخيبه — أسيادهم بتحركهم بريموت

يا ولاد الوكسه والنهجان ورا كدب الحبر — وجهل الروح اللى بيزحف زى كلاب الضلمه

ورا السحتوت — الحاوى بيلعب بالبيضه

ويقول للتعبان بسم الله — والنور متكسح ع الميضه

لسه بيشهق ويقول بيروت — وكلاب الأرض الجُرب .. الخونه

أُمات شنبات بيعبوا الليل — فى أزايز الموت )

فين ضريحك بندهك — حط ايدك فى ايدى

النار بتاكل وريدى — وبيصرخ الحلاج

ليه الضلام محاصر روحنا — فى كل الأماكن

والعيال بيجروا أشلاءهم وراهم — ماشيين فى صحرا آخرها جوانا

مشاليل فى ليل وحدانى بيعيط — وانا هنا بصرخ فى كفنى

ماشى فى جنازه رايحه للمجهول